spadź iglasta — świerk, jodła, sosna

Miód spadziowy

Nie pochodzi z kwiatów. Pszczoły zbierają spadź — słodką wydzielinę mszyc i czerwców, osiadającą na igłach i liściach.

Kup miód spadziowy Wszystkie miody w sklepie

Skąd pochodzi

Górskie i podgórskie lasy iglaste — Beskidy, Sudety, Bory Tucholskie. Potrzebne jest ciepło, wilgoć i liczna populacja mszyc naraz.

Przewodność elektryczna powyżej 0,8 mS/cm to formalne kryterium odróżniające miód spadziowy od nektarowych. Wynika z innego składu niż w miodach z kwiatów — spadź nie jest nektarem.

Dlaczego krystalizuje właśnie tak

Mało glukozy, a to ona tworzy kryształy. Wyjątkiem jest spadź bogata w melecytozę — taki miód potrafi skrystalizować jeszcze w plastrach.

Temperatura pokojowa. Jeśli skrystalizuje, robi to bardzo drobno.

Do czego się nadaje

Do serów — zwłaszcza długo dojrzewających i wędzonych.
Do pieczonych warzyw korzeniowych.
Sam, dla tych, którzy nie lubią słodkich miodów.
Do herbaty z cytryną i imbirem.

Tradycyjne zastosowanie

Przy górnych drogach oddechowych i osłabionej odporności źródła wymieniają miód ze spadzi iglastej, a przy stawach, drogach moczowych i żółciowych — odmianę ze spadzi liściastej.

Literatura pszczelarska dzieli miody spadziowe na te ze spadzi iglastej — głównie jodłowej i świerkowej — oraz ze spadzi liściastej, lipowej i klonowej. Ten ze spadzi iglastej w apiterapii tradycyjnie podaje się przy dolegliwościach górnych dróg oddechowych i w stanach zmniejszonej odporności. Przy odmianie ze spadzi liściastej źródła wymieniają dolegliwości stawów, dróg moczowych, górnych dróg oddechowych oraz dróg żółciowych. Spośród wszystkich miodów spadziowe zawierają najmniej pyłków kwiatowych.

To opis tradycyjnego zastosowania miodów w apiterapii i piśmiennictwie pszczelarskim, a nie porada medyczna. Miód jest produktem spożywczym, nie lekiem, i nie zastępuje leczenia ani konsultacji z lekarzem.

Źródła: Żółty K., „Produkty pszczele skarbnicą zdrowia”, wydanie III; „Zdrowie i apiterapia”, wyd. Wilczyska, nr 1(2) 2011.

W tradycji

Spadź nie zdarza się co roku, więc tradycyjnie traktowano ten miód jako rzadkość i odkładano na zapas. W Polsce jest szczególnie ceniony przez smakoszy produktów pszczelich.

Charakterystyka

Roślina: spadź iglasta — świerk, jodła, sosna (Picea, Abies, Pinus)
Kwitnienie: lipiec i sierpień, ale tylko w latach, w których spadź w ogóle się pojawi
Kolor: ciemny brąz z zielonkawym lub szarym połyskiem
Zapach: żywiczny, leśny, z nutą ściółki i kory
Smak: najmniej słodki z miodów, lekko słony, karmelowo-żywiczny
Krystalizacja: bardzo powolna — pozostaje płynny nawet ponad rok
Intensywność

Typowy skład

Zawartość wody: 16–19%
Fruktoza : glukoza: ok. 1,3 : 1
Przewodność: powyżej 0,8 mS/cm
pH: 4,5–5,5

To zakresy typowe dla odmiany, podawane w literaturze pszczelarskiej i wynikające z polskiej normy oraz dyrektywy 2001/110/WE — nie wynik badania konkretnego słoika. Rzeczywiste pomiary dla danego zbioru znajdziesz na stronie partii.